Yaz okulundan çıkmış Isparta’ya dönerken geçirdiğim günü düşünüyordum. Pişmanlıklar dolu bir gün geçirmiş, derslerin gereksiz ağırlığı ile birlikte pişmanlığımı daha da büyütmüştüm. Pişmanlığım şımarık, süper dadının yardımına ihtiyacımın olacağı hale gelmiş, tepemde çılgın bir o.ospu çocuğu gibi zıplıyordu. Bazı bazı “ne yaptım ben” diye söylenirken pişmanlığım “baba telefon” diye ağlıyordu. Piç her hareketimde büyümüştü. En sonunda kalsiyum fazlalığından süt dişlerini dökemeden Burdur Otogar’a gelmiştim.
Burdur otogara girerken insan tonlarca düşünce eklemeden edemiyor. Bir merdiven çıkmalısın mesela ve önünde muhakkak bir göt oluyor. O göte bakmak bazen çok iç açıcı olmuyor. Güzel bir götse “bu göte sahip olan götünün güzel olduğunu bilir. Bakıyor muyum diye pusudadır şimdi mutlu etmeyeyim” deyip sağa sola bakmak zorunda kalıyorsun.
İçeri girdiğimde çok acıktığımı fark ettim. Kahvaltı ile duruyordum ve saat geç
Olmuştu. Kaç olduğunu hatırlamıyorum geçmiş zaman şimdi ama ben acıktıysam çok saattir. “Gidip bir margarin yiyeyim” deyip margarin yemeye koştum. Orada ev yemekleri adı altında margarin pişirip satılıyordu ve yemesi ayrı bir haz veriyordu. Yarro gibi yemeklerdi ve baya baya yağdan parıldıyorlardı. “Pişmanlığımı da mutlu etmeliyim ve bunu da ona eklemeliyim” diye düşündüm. Yemek yerken de sağı solu kesiyordum. Yemekçileri tanıyan tanıdıklar vardı. Bu mna kodumun tanıdıkları beni çok geriyor. Herhangi bir mekanda gelip hiçbir vasıfları olmadan sadece tanıdık olmanın özgüveni ile yaşıyorlar. Biz özgüvenimizi kasmak için göt yırtıyor, okuyor ve bazen bisiklet sürüyoruz ama o sadece tanıyor. Sadece “tanıyor” olmasından dolayı ortada herhangi bir muhabbette dönmüyor. Konu olarak açacak herhangi bir başlığa da sahip değil sadece orada sık yemek yiyen biri. Onların gergo muhabbeti beni bazen sarıyor ne yalan söyleyeyim.
Yemeği yedikten sonra “çay” dedim. İkram çayın hastasıyım. Umut Sarıkaya’nın dediği gibi “bedava ve ekstra bir gıda” diyerek içtim. Sonra içimden “çayı yapabilin lan bari mna koyim” dedikten sonra günümü önüme alıp düşünmeye başladım. Yaz okulunun son dersiydi hatta hoca bana takılmıştı. Çok yarro bir soru sorup cevabını yanlış vermemi bekledi. Sadece küçük düşürmek istediğini düşünmüştüm. Belki de beni baba parası bir parliament olarak görüyor, belki de beni küçük bir kadıköy bomonti yansıması sanıyordu. Ben ise her şeyden uzak sadece “arkadaki hatun çok güzel” diye düşünüyordum. Yarro soruya cevap verdikten sonra hocanın aslında iyi niyetli olduğunu anladım. “Sevmiş beni” diye düşünüp “fırsat yakalayayım da göreyim şu güzeli” diye aranır olmuştum. Uzun muzun böyle hatun efso bir şey. Güzel kadın hastasıyım abi. Okulun başlarında bir gelmişti yanıma imza mı ne skimse onu attırmıştı. Kız istisnasız yaz elbisesi ile geliyordu. Burdur güzelse büyük ihtimal onun sayesindeydi. Çok instagram,az makyaj bir ablamızdı. Peki ben? Ben neydim?
Zehrimi yudumlarken “Güneş gibiydi mna koyim” dedim. Sarı elbise giymişti ve ben onu böyle övebiliyordum (Şairler biraz bokunu çıkarmış). Güneş gibisin işte mna koyim. Seni güneşe benzettim çünkü sarı giyiniyordun. Boyun da çok uzundu. Taş gibiydin be her gün yaz elbisesi giyen, rolling stones konusu kız ve evet, ben de şarkıyı biraz değiştirerek onu siyaha boyamak istiyordum.
Çayımı bitirip kalkasımın gelmediğini fark ettim. Bu fark etmelerim beni gittikçe yoruyordu. Hiçbir yerden kalkmak istemiyordum. Her yere götümün değmesi gerekiyormuş gibi, her yerde kalmalıymışım gibi düşünüyordum. Yaz günü orada çalışmak zorunda olan bir çocuğun “abi bi çay daha getireyim mi” demesiyle kafamda inanılmaz fikirler oluşmaya başlamıştı. “Getir yavrum” dedim. Keyiflenmiştim. Keyiflenme yavrumuydu bu. “Kalkmak zorunda değilim ki” dedim kendi kendime. “Ertesi gün gitsem, otogarda kalsam nasıl olurdu” yu merak ediyordum. Hayatıma yeni bir heyecan katmak, bu heyecanı ise Burdur Otogar’da yani hiçbir şeyin yapılamayacağı yerde yapmak istiyordum. Bekleyenim ve sorumluluğum yoktu. Bir hikaye yaratmak için bokunu çıkarmayı kabul etmiştim...
Comments
Post a Comment